रूबरू

वो बैठे हैं रूबरू और शाम ढलने को है
दरमियाँ का शीशा अब पिघलने को है
छोड़ आया बीच मझधार यादों को तेरी
डूबती यह नैया अब सम्हलने को है
क्या है ये शोरो-गुल, क्यों धुआँ सा है
शायद फिर कारवां निकलने को है
तेरे संग तराशे थे जो नाजों से हमने
वक़्त का दरिया वो लम्हे निगलने को है
मैंने जल्दबाजी में काटी है जिंदगी,पर
इतमिनान से बड़े दम निकलने को है
रोज नया ऐलाने-जंग सुनता हूँ मैं
देखें कौन इंसानियत कुचलने को है
मुद्दतों बाद हल्की मुस्कुराहट ये कैसी
जानता हूँ अब ये लावा उगलने को है

सुबह

नहीं जानता मैं कि उस ओर क्या है
यहाँसे जुदा वहाँ और क्या है
जहाँ रोशनी है, वहाँ कुछ तो होगा,
अनबनीमें शायद नया सचभी होगा…
सवालोंमें उलझासा दिलका जहाँ है
परखूँ जवाबोंको  फुरसत कहाँ है
नहाता उजालेमें कोई कल तो होगा
भरा उम्मीदोंसे कोई पल तो होगा ?
मैं हूँ मानता कि यह रस्ता नया है
सिवा हमारे न कोई गया है
पुकारे है मंझिल और जानाही होगा
होनी है सुबह दिनको आनाही होगा !

रूप कविताके

जीवनमें कविता,
हर रुपमें मिलती है
कभी भावुकताकी छायामें, कभी
दर्शनकी धूपमें खिलती है.
कभी सहास्य सखी चंद्रमुखी,
अनजान अधोवदना, कभी दुखी
कभी बन बहना पहन गहना
बन दुहिता, कभी पितृवदना !
ममताभरी कभी लोरी दुलारी
पड गलबैंया मारे किलकारी
तबस्सुममें वह यौवनके खिले
सिसकती कभी झुर्रियोंमें  मिले..
कहे खुलेआम मनकी,आंखोही आंखोंमें
कनखियोंसे करे बात कभी सलाखोंमें
आजाद परिन्दोंमें ,सरहदकी गश्तोंमें
हालातके बंधोंमें, ख्वाबोंकी किश्तोंमें.
परिचित लिखावटकी अनखुली चिट्ठियोंमें
किसी नवजातकी अधखुली मुट्ठियोंमें..
अनबुझी चाहोंकी अनसुनी आहोंमें
निष्ठुर थपेडोंमें,सहलाती बाहोंमें
रदीफोंके मुहल्लोंमें,काफियोंके काफिलोंमें
अपने हिस्सेके अंधेरोंमें,गैरोंके उजालोंमें
आँखोंकी नमीमें, अपनोंकी कमीमें
कविता पनपती है, दिलोंकी जमींमें !

गीत उरावे

सांगावे हे गुज वाटावे
अधिर ऐकण्या ते भेटावे
शब्द लाजरे हळु रेटावे
अंतर मौनातले फिटावे
सांगायास विलंब न व्हावा
ऐकल्यावरी धीर रहावा
मायेला आरसा मिळावा
छायेतच कवडसा मिळावा
मीलनक्षण असा खुलावा
एक कटाक्षी जीव भुलावा
गुलाब गालांवरी फुलावा
हर्षभराने देह झुलावा
मंद गंध शब्दांना यावा
लज्जेचा निर्बंध गळावा
स्पर्शांतुन नव अर्थ रुजावा
आवेग मनीचा व्यर्थ न जावा
शब्दांचे मग काम सरावे
काय सांगणे ते विसरावे
मिटोनिया सारेच दुरावे
मधुर एक ते गीत उरावे !

ये असा

बघ एकांत, बसू निवांत, जीवनाचा हट्ट आहे
भेटल्यावर काय बोलू, हे जरा अस्पष्ट आहे
पचवुनी आकांत माझे, शांत जग हे झोपलेले
जागवु त्याला कसे हे काय करणे इष्ट आहे ?
सुखमहाली दंगलो मी, दु:ख दारी तिष्ठले
स्वागता गेलो न म्हणुनि मजवरी ते रुष्ट आहे
कसे म्हणू तू एकदाही, भेटलीस मज नाही
आलीस,म्हटलेस ‘नाही’,त्यात मी संतुष्ट आहे !
पाहिले स्वप्नीच होते,वास्तवाचे स्वप्न मी
भानावर आलीस तू,रोजची मज गोष्ट आहे !
ये असा बाहूंत माझ्या, आसवांना वाट देऊ
स्वच्छ डोळ्यांनी उद्याला, पाहू कोणा कष्ट आहे…

सांगाल का ?

( शेवटच्या दोन द्विपदींचा संदर्भ : http://www.manogat.com/node/13514#comment-115583)

गाईले अधुरेच गीत मी, तिला सांगाल का
राहिलो जगास भीत, एवढे कराल का

हा भरुन आसमंत, मंद वाहतोय गंध
असेल ती कुठे इथेच, ठाव तो दावाल का

रातराणिच्या फुलांस, बहर आज येत खास
गेली कोणत्या दिशेस ती, मला सांगाल का

जागता तिचेच भास, स्वप्नांतुन तोच ध्यास
भेटताच ती उद्यास, जाण तीस द्याल का

ह्या टिपूर चांदण्यात, जागलो पहात वाट
होतसे अता पहाट, तिज निरोप द्याल का

येइलच ती इतक्यात,ह्या दवभरल्या धुक्यात
दाबलेल्या हुंदक्यात बोलू काय सांगाल का

रात्रि माझियापरीच, घेऊनी कविता उरीच
न जागला तुम्ही कधीच, कि खरे सांगाल का

प्रिय कवितेस

( ऋणनिर्देश : कवितेस उद्देशून लिहिलेल्या ह्या ओळी ‘नसतेस घरी तू जेव्हा’ ह्या अप्रतिम रचनेच्या लयीत आणि बाजाने बेतायचा प्रयत्न केला आहे. त्या सुंदर काव्यशिल्पाशी संबंधित सर्व गुणीजनांना नम्र अभिवादन करुन… )

मजसोबत तू असताना
संगे उठता-बसताना
संदर्भ रोजचा असतो,
पण अर्थ नवाच दिसतो

तू भुलवत मज गाताना
तव ताना ऐकवताना
मी कुणी वेगळा बनतो
निःशब्द तुला गुणगुणतो

कधि जवळुन तू जाताना
वार्‍यागत झुळझुळताना
काळजामध्ये हुळहुळतो
मज स्पर्श हवाच असतो

दुरुनी मज तू बघताना
नि:श्वास मंद निघताना
मी तुझी प्रतीक्षा करतो
माझ्याही नकळत झुरतो

मज जवळी  तू नसताना
तुज दुज्यासवे रमताना
पाहुनी जीव हुरहुरतो
शंकित मी उगाच  होतो

आठव मज तव येताना
अपुल्याशीच पुटपुटताना
वेडयांत काढती सारे
मज मीच शहाणा दिसतो !

देवीचा गोंधळ

( ॠणनिर्देशः  अजय- अतुल ह्या अत्यंत गुणी जोडगोळीच्या  ‘गोंधळ’ ह्या लोकप्रिय रचनेवर

आधारित, मूळ कलाकृतीशी संबंधित सर्व प्रतिभावंतांना नम्र अभिवादन करुन ! )
उदे उदे उदे उदे….

माहुरगडच्या रेणुकाईला नमस्कार माझा
भक्तातोंडी  कवन वदविसी चमत्कार तुझा
आई माझ्यावरी, तान्ह्यावरी, कृपावस्त्र पांघरी
आज औक्षणाला ये,
गोंधळ मांडला रेणुके, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…
तुळजापुरवासिनी भवानी तूच जगन्माता
गहिवरला हा गळा माऊली गान तुझे गाता
आज दया करी, माझ्यावरी ,जागव ही वैखरी
तुझ्या कीर्तनाला ये,
गोंधळ मांडला भवानी, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…
कोल्हापुरची अंबाबाई आदिशक्ती माता
संसारातुन पार करवसी धन्य तुझी सत्ता
आली आली स्वारी, भक्ताघरी, कृपा तुझी मजवरी
माझे अंतःकरणी ये,
गोंधळ मांडला तिथे गं, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…
सप्तशृंगी नाशिकातली देवता वणीची
दर्शनमात्रे तहान पुरवी साधका मनीची
नाव जिभेवरी, चढु पायरी, आलो तुझिया द्वारी
आज भंडार्‍याला ये,
गोंधळ मांडला माय गं, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…

A man should know how

A man should know how to please,

Exactly when to say “ Please !”

He must know when to seize,

And when to ignore, “ No, please !”

When to turn a deaf ear,

And to look the other way,

To pull a chair, open a door

And yield the right of way.

To look interested and keen

To avoid yawning, and mean

What he says, and be able to say

What he may not always mean !

To look through other women

When he is with her,

And not scowl at other men

When they flirt with her.

To lend a shoulder to lean on

And at times for her to cry on

Find always the right word,

And generally be spot on.

To hear when nothing is said

To hear nothing even if shouted.

Be ready with pick-up lines,

And also to read ‘tween lines.

Be ready to forgive n forget

But NOT those special days,

Else it’d be real hard to get

Peace for the rest of his days!

And be on guard to defend.

To be sure never to offend;

To attend, to tend, to pretend

And to yet remain sane, Amen !

.

.

.

Aw, those women !

गुढीपाडवा

आधी वंदूया लंबोदरा, नमुया प्रभाती दिनकरा
सर्वधारीनाम संवत्सरा, शुभारंभ नववर्षजागरा !

जुन्यातले नवे ठेवुन,सर्वांगी नवपालवी लेऊन
नव्याची ओढ सनातन, पुरवो हे वर्ष नूतन !

साडेतीन मुहुर्तांपैकी एक, गुढीपाडवा सण सुरेख
या मंगलदिनी काही एक, शुभकार्य अवश्य करावे..

येत्या वर्षी नवीन घडूद्या , टाकाऊ ते सारे झडूद्या
मंगलवार्ता कानी पडूद्या , गुढी यशाची नवी चढूद्या.

नववर्षी इतिहास घडवा, कर्तॄत्त्वाचे इमले चढवा
माणसांतले मैत्र वाढवा- सुरुवात आजच…गुढीपाडवा !